Vragen.nl

hoeveel uur mag je missen in een jaar van school.

Ik heb nu al 167 uur gemist. Hoeveel uur mag je precies missen in een heel jaar? Moet je anders een jaar over doen?

3 Antwoorden In: Onderwijs & Referentie Door: esthervandermeiden [9 ]

Nou goed? Stel voortaan niet meer zulke domme vragen

Bron: Wikipedia

Het woord ‘school’ is afgeleid van het Griekse  ‘σχολή’, dat ‘vrije tijd’ betekent. Onderwijs was namelijk iets waarvoor je vrije tijd moest hebben: de meeste mensen, ook kinderen, besteedden al hun tijd aan werk. In het klassieke Griekenland bestonden er geen openbare scholen: alleen welgestelde kinderen ontvingen onderwijs van privé-docenten. De beroemde ‘school’ in Athene was Plato’s academie. In deze ‘school’ waren er echter geen klassen of examens. Het was een plaats waar (wederom welgestelde) denkers converseerden met elkaar, met Plato’s ideeën als uitgangspunt. Vandaag zouden we dit een salon noemen. Ook het lyceum van Aristoteles was gelijkaardig, hoewel Aristoteles tweemaal daags een lezing gaf.
Tegenwoordig verplicht de leerplichtwet de jeugd onderwijs te volgen bij een door de overheid erkende school.

De onderwijsstructuur in haar huidige vorm vindt haar oorsprong in sterk verzuilde tradities: de confessionele zuil (katholieke en protestantse onderwijs) en het staatsonderwijs.
Vóór de twaalfde eeuw speelde het intellectuele leven zich af in kloosters, waar vooral liturgie en gebed werd bestudeerd. In de twaalfde en dertiende eeuw was er voldoende welvaart om een professionele clerus te betalen, en bisschoppen richtten kathedraalscholen op om de clerus het canonieke recht te onderwijzen, alsook kerkelijke administratie, boekhouden, logica en retoriek (voor theologische discussies en preken). Kathedraalscholen hadden meestal slechts één leraar.

Reformatie
In de 16e eeuw revolteerden Luther en de humanisten tegen de scholastische methode. Het kerkelijke instituut werd bezien als een onnodige schakel tussen de mens en God, en het daaraan verbonden onderwijs werd door de humanisten afgewezen. Academische individualiteit, gebonden aan een sterke moraliteit, vormden de kern van het protestantse betoog.

In Europa begon de geschiedenis van het onderwijs in de Griekse oudheid en langzamerhand breidde het onderwijs zich, door Griekse invloed, verder naar West-Europa uit. Na het terugtrekken van de Romeinen concentreerde het onderricht zich op de principes van het rooms-Katholieke geloof en werd daarom ook, tot de reformatie, voornamelijk gegeven in kloosters of andere geloofsinstellingen.

Griekse oudheid
De eerste vorm van formeel onderwijs dateert mogelijks reeds van 1000 v.Chr. (in China), maar meer relevant voor het westerse onderwijs is het oude Griekenland. In het klassieke Griekenland bestonden er geen scholen. Er was geen huiswerk, geen schoolbel. De beroemde school in Athene was Plato’s academie. In deze ‘school’ waren er echter geen klassen of examens. Het was een plaats waar denkers converseerden met elkaar, met Plato’s ideeën als uitgangspunt. Vandaag zouden we dit een salon noemen. In de Griekse stadstaten ontstonden er twee onderwijsmodellen: het gedecentraliseerde Atheense model en het staatsgecontroleerde Spartaanse model.

Onderwijs in Athene
In de klassieke oudheid was Athene de meest geletterde staat ter wereld; aangenomen wordt dat vrijwel alle Atheense mannen konden lezen en schrijven. In Athene speelde de staat (de volksvergadering), afgezien van twee jaar verplichte militaire training, geen rol in het onderwijs.
Socrates beschreef de situatie als volgt:
“Wanneer jongens oud genoeg lijken om iets te leren, onderwijzen hun ouders dat waarvan zij weten dat het nuttig zal zijn voor hen; voor vakken waarvan ze denken dat anderen beter gekwalificeerd zijn om ze te onderwijzen, sturen ze hen naar school om te leren, en betalen ze hiervoor.”[1]
Kinderen werden vanaf de leeftijd van zes of zeven naar school gebracht, maar rijke ouders lieten hun kinderen vaak vroeger beginnen en hielden ze langer op school. Scholen werden als private bedrijven uitgebaat: de vakken die gegeven werden en het schoolgeld dat ervoor betaald werd, hing af van wat de ouders wilden dat hun kind zou leren. De competitie tussen scholen om ouders en studenten aan te trekken hield de kost van het onderwijs behoorlijk laag: vermoed wordt dat zelfs de armste families hun zonen voor enkele jaren naar school konden laten gaan. Armere kinderen leerden een ambacht door in de leer te gaan bij een vakman. Hun ouders stelden een overeenkomst op met de vakman waarin ze aanduidden welke vaardigheden hij zou aanleren en de deze werd enkel betaald als hij het contract was nagekomen.
Atheense ouders zochten onderwijs voor hun kinderen in drie algemene categorieën: lichaamsoefening, grammatica (het lezen en schrijven), en muziek (het kunnen bespelen van een instrument, goed kunnen acteren en dansen). Alle drie waren ze van groot praktisch nut. Kracht en behendigheid waren belangrijk aangezien oorlog een constante dreiging was, en elke gezonde burger in het leger moest dienen. Muziek was belangrijk voor het in stand houden van de eeuwenoude orale traditie, die geschiedenis en literatuur doorgaf in de vorm van epische poëzie. Vanaf de 5e eeuw v.Chr. begon het schrift aan belang te winnen, in de wetenschap, literatuur en zakenwereld.
Met groei van de volksvergadering in Athene steeg ook de vraag naar retorische vaardigheden. Rondreizende leraren brachten tegen betaling kinderen deze vaardigheden bij. Dit waren de sofisten. Ze rekruteerden studenten door redevoeringen te houden op de stadspleinen, waardoor iedereen hun talenten kon beoordelen. Naast retoriek en filosofie, werd er door de sofisten een zeer divers palet aan vakken aangeboden waartussen de studenten konden kiezen. Op allerlei plaatsen werden er lezingen gehouden: buitenshuis, in het huis van de leraar, en soms in huizen die speciaal voor de gelegenheid gehuurd werden. Studenten van alle leeftijden die geïnteresseerd waren en in staat om mee te doen, konden dat.
Naarmate de nood aan hoger onderwijs hoger werd, ontstonden er rond de 4e eeuw v.Chr. een paar scholen in Athene. De academie van Plato en het lyceum van Aristoteles waren plaatsen waar studenten gratis konden komen om met elkaar in discussie te gaan, en lezingen bijwoonden. Daarnaast ontstonden ook scholen die betalend onderwijs aanboden. De meest bekende is de school van Socrates. Aspasia, een vrouw afkomstig uit Milene, richtte in Athene een school op waar ook meisjes naartoe mochten. Er kwam veel protest vanuit de hogere kringen, maar de school werd niet verboden. Aspasia genoot een zeer goede reputatie als redenares: volgens Plato werden haar lezingen bijgewoond door groten als Socrates en Pericles.

Onderwijs in Sparta
Sparta was een oligarchie met twee koningen aan het hoofd. Over de macht van de volksvergadering is niets bekend. Basisidee van de Spartaanse machthebbers was dat het belang van de staat primeerde boven het belang van het individu. Dit reflecteerde zich ook in het Spartaanse onderwijsmodel, de ‘agoge’. Biograaf Plutarchus beschrijft de ideeën van Lycurgus, één van Sparta’s meest geprezen leiders, over het Spartaanse burgerschap:
“Eerst en vooral behoorden kinderen volgens Lycurgus niet toe aan hun vaders, maar aan de stad. Daarom wilde hij dat burgers niet zomaar uit gelijk welke partners voortgebracht werden, maar uit de beste. Verder zag hij heel wat domheid en pretentie bij andere heersers als het over deze zaken ging. Zulke mensen laten hun teven en merries dekken door de beste honden en hengsten die ze maar kunnen vinden, tegen betaling of voor een wederdienst. Maar ze sluiten hun vrouwen op en bewaken ze, en claimen het exclusieve recht om hun kinderen zelf voort te brengen.”[2]
Overspel werd aangemoedigd, en een grote kroost werd aanzien als een deugd. Nieuwgeboren baby’s werden door de stadsoudsten geïnspecteerd op afwijkingen. Baby’s die niet voldeden aan de norm, werden volgens Lycurgus naar de zogenaamde Apothetae gebracht, een kloof in het Taygetosgebergte. Hier zouden ze naar beneden zijn gegooid, al vertelt Plutarchus dat niet. Vanaf de leeftijd van zeven jaar werden alle jongens weggehaald van hun familie om in staatsinternaten school te volgen. Ouders hadden geen inspraak in de scholing van hun kinderen.
Een klas jongens werd ‘boua’ genoemd, het woord voor kudde. Uit elke klas werd een dominante jongen gekozen als kuddeleider. De directeur van de school heette ‘paidonomus’(herder). De paidonomus werd uit de aristocratische middens gekozen. Hij had de autoriteit om de jongens te trainen en om ze met harde hand discipline bij te brengen. Hij werd bijgestaan door twee assistenten die met zwepen de gehoorzaamheid erin drilden. Soms werd een willekeurige jongen zomaar in elkaar geslagen, om te zien hoe sterk hij was. Als hij dat dan niet overleefde, had hij pech.
Het onderwijs bestond vooral uit fysieke training: gymnastiek, lopen, springen, speer- en discuswerpen. Ook werden ze getraind om pijn, honger, dorst, koude en slaapgebrek te verdragen. De kinderen liepen blootsvoets, en droegen zomer en winter hetzelfde doek – dat ze éénmaal per jaar van de staat kregen. Volgens Plutarchus werden studenten wel ingewijd in het lezen en schrijven, maar “niet meer dan nodig”. Veel gelezen werd er niet in Sparta: boeken en geschreven wetten bestonden vrijwel niet in de stadstaat. Kinderen leerden op school militaire gedichten, krijgsliederen en het citeren van Homerus. Retoriek leren bij een leraar was echter een strafbaar feit. Het was ook niet toegelaten om zaken toe te voegen aan het opgelegde curriculum: nieuwe technieken introduceren bij het worstelen of in de krijgskunst was streng verboden. Er werden opzettelijk kleine porties uitgedeeld bij de maaltijden, om het bestelen van boeren en slaven aan te moedigen. Dit zou sterke, plunderzuchtige legers voortbrengen.
Vanaf achttien jaar kregen de jonge Spartanen een verdere training in een instituut dat bekend staat als de ‘krypteia’. Jonge mannen werden in groepen verdeeld en weggestuurd naar het platteland, waar ze moesten overleven door te jagen en te stelen. Hun voornaamste missie was echter om de boeren aan te vallen, als laatste fase van hun militaire training.

Griekse invloed in Rome
Onder invloed van de Grieken kwamen er in Rome in de 3e eeuw v.Chr. naast de scholen voor jongens en meisjes (die ludus genoemd werden) ook Griekse scholen. Het grote verschil tussen deze twee scholen was dat er in de ludus onderwijs gegeven werd op het gebied van lezen, schrijven en rekenen, terwijl er in de Griekse scholen les gegeven werd door een grammaticus op het gebied van de Griekse taal- en schrijfkunde en les in de geschiedenis van Griekse auteurs. In de 1e eeuw v.Chr. kwam daar ook de Latijnse school bij.
Bij het hogere onderwijs kwamen er in Rome onder Griekse invloed later ook nog de onderwijsgebieden, grammatica, retorica (kunst van de spraak), dialectica (samen onder de noemer Trivium) en het zogenoemde quadrivium (rekenen, astronomie, geometrie en muziek) bij. Trivium en quadrivium worden samen Artes liberales genoemd. Artes liberales wordt gevolgd door kinderen van 12 tot 14 jaar oud. Naast deze scholen was er nog een aparte rol voor de scholen die les gaven in de leer van het recht, de lichaamsbeweging en de militaire scholen.
Na het wegtrekken van de Romeinen verdwenen in West-Europa de scholen waar er les werd gegeven in de stijl van Artes liberales (de scolae publicae) en dit onderwijs werd nu verdeeld onder de kloosters en enkele hogere, private onderwijsinstellingen.

Scholastische traditie
Vóór de twaalfde eeuw speelde het intellectuele leven in Europa zich af in kloosters, waar vooral liturgie en gebed werd bestudeerd. In de twaalfde en dertiende eeuw was er voldoende welvaart om een professionele clerus te betalen en bisschoppen zijn toen begonnen met het oprichten van kathedraalscholen om de clerus het canonieke recht te laten onderwijzen, alsook kerkelijke administratie, boekhouden, logica en retoriek (voor theologische discussies en preken). Kathedraalscholen hadden meestal slechts één leraar. Dit was het begin van de scholastische traditie.
De scholastiek was een filosofische school aan de middeleeuwse universiteiten die wilde aantonen dat het denken van de oudheid niet in strijd was met het katholieke geloof. De scholastici bestudeerden boeken van beroemde auteurs, alsook de bijbel, waar de interne contradicties van werden besproken. De hoogdagen van de scholastiek is de periode 1250 tot 1350. In deze periode werd naast theologie ook natuurfilosofie, psychologie, epistemologie en wetenschapsfilosofie bedreven. Alle scholastici bleven echter verbonden aan de kerkelijke doctrine en bepaalde geloofskwesties konden nooit aangeraakt worden zonder vervolging voor ketterij. De scholastische methode, met de lectio en de disputatio lag aan de basis van de indeling van onze huidige scholen: de leraar vooraan een klas met studenten.

Reformatie
De geschiedenis van het Europese onderwijs na de reformatie kenmerkt zich door de invoering van protestants onderwijs naast het traditioneel rooms-Katholieke onderwijs en de invoering van staatsonderwijs.
In de 16e eeuw revolteerden Maarten Luther en de humanisten tegen de scholastische methode. Het kerkelijke instituut werd bezien als een onnodige tussenschakel tussen de mens en God, en het daaraan verbonden onderwijs werd door de humanisten afgewezen. Academische individualiteit, gebonden aan een sterke moraliteit, vormden de kern van het protestantse betoog. Het bestuderen van de originele klassieke teksten stond centraal. Het goede kon bereikt worden door de schrift, de genade en het geloof in God en Christus.
Toch was er ook bij de protestanten een sterke hang naar centraliteit. Volgens de protestanten moest het monopolie van de rooms-Katholieke kerk vervangen worden door een overheidsmonopolie. Luther: “Als de regering burgers die geschikt zijn voor militaire dienst kan dwingen tot het dragen van speer en geweer, het bestormen van bolwerken en het vervullen van andere krijgsplichten in tijd van oorlog, hoe veel meer heeft zij dan een recht om mensen te dwingen hun kinderen naar school te zenden, omdat we in dit geval oorlog moeten voeren met de duivel”[3].
De Verlichting nam het idee van discipline en moraliteit over. Franse Verlichtingsfilosofen zoals Jean-Jacques Rousseau stonden aan de bakermat van een onderricht dat de nijvere burgerij moest helpen in hun maatschappelijke opgang.

Pruisen was het eerste land dat op “succesvolle wijze” de schoolplicht invoerde in 1819. Doel hiervan was uniformiteit en gehoorzaamheid te creëren. Staatsscholen leverden soldaten voor het leger, arbeiders voor mijnen, boerderijen en industrie, en ambtenaren voor de bureaucratie.

Pruisen in de publieke herinnering

Pruisen was in de Bondsrepubliek Duitsland in de eerste decennia na de Tweede Wereldoorlog slechts in beperkte mate het onderwerp van discussie. Veel Duitsers brachten het land in verband met de opkomst van het nazisme, zoals ook de geallieerden hadden gedaan. Pruisen was in de ogen van Winston Churchill de bron van alle kwaad die met wortel en tak moest worden uitgeroeid. Het regime van de Duitse Democratische Republiek probeerde, onder meer door het slopen van symbolische gebouwen, de herinnering aan Pruisen te doen vervagen. De Oost-Duitse communisten hoopten met de verwijdering van de Junkerklasse het vermeend reactionaire Pruisen voorgoed te vernietigen. Preußentum stond volgens hen immers voor een intolerante, inhumane en militaristische politieke cultuur die met kadaverdiscipline, blinde gehoorzaamheid en stampende laarzen de weg zou hebben vrijgemaakt voor het nazisme.
In de late jaren ’70 en vroege jaren ’80 kende de BRD echter de zogenaamde Preußenwelle, waarin Pruisen veelvuldig in de aandacht stond en het onderwerp was van heftig debat. In deze jaren formuleerde men ook de typisch Pruisische “deugden”, zoals bescheidenheid, discipline, plichtsgetrouwheid en zelfopoffering. In deze optiek was Pruisen de drager van een rationele orde met een tolerante houding ten opzichte van religieuze minderheden, goed onderwijs, vooruitstrevende sociale politiek en een efficiënte en niet-corrupte bureaucratie.
Serieuze pogingen Pruisen nieuw leven in te blazen zijn er nooit geweest, afgezien van een afgewezen voorstel de deelstaten Berlijn en Brandenburg samen te voegen onder de naam Pruisen. Een belangrijke factor in de snelle “dood” van het land was het feit dat Pruisen een kunstmatige eenheid was geweest, die niet uitging van het woongebied van een volk, zoals Beieren en Saksen, maar slechts was ontstaan door de ambities en lotgevallen van het vorstenhuis. De ‘Pruisen’ als volk bestond uit een conglomeraat van als voornaamste Saksen, Franken, Hessen en Polen en vele andere kleinere volksgroepen. In de late Middeleeuwen en Moderne Tijd waren trouwens ook vrij veel groepjes kolonisten uit de Lage Landen naar het oosten getrokken zoals de streek rond Koningsbergen.
Pruisen leeft in de Duitse taal nog voort in uitdrukkingen als preußischer Drill (harde drill) en preußisch sparsam (erg zuinig). In Beieren worden inwoners van Noord-Duitsland nog steeds vaak pejoratief Preißn genoemd en is het scheldwoord Saupreiß (rot-Pruis) nog algemeen gangbaar als aanduiding voor deze bevolkingsgroep. In Nederlandse dialecten bestaan nog woorden als Pruis en Pruus, die Duitser betekenen. Verder herinneren in de taal de namen van de kleur Pruisisch blauw, de plaats Preußisch Oldendorf en de voetbalclubs Borussia Dortmund, Borussia Mönchengladbach en Preußen Münster nog aan het land. En, last but not least: het zwart-witte tenue van Duitse sportteams, het nationale voetbalteam inbegrepen, is ontleend aan het zwart/wit van de Pruisische vlag.

Als het goed is zit er ook een spruitjes bij. Maar misschien kan dit je helpen. Suk6 met dit super lange stuk te lezen

Het spel kan met twee personen gespeeld worden, in teams van twee met vier of zes personen. Als er met teams gespeeld wordt, zitten de teamgenoten tegenover elkaar. Elke speler kiest een kleur en zet zijn pionnen op de beginvelden.

Doel van het spel

Het doel van het spel is om samen met je partner zo snel mogelijk met alle pionnen op de eigen thuisplaatsen te komen. Als een speler al zijn pionnen op zijn thuisvelden heeft staan, dan mag hij verder spelen met de pionnen van zijn teamgenoot.

Verloop van het spel

Het spel wordt in rondes gespeeld. Eén van de spelers wordt als startspeler uitgekozen. De eerste ronde krijgt ieder vijf kaarten de tweede en derde ronde krijgt ieder er vier. Na drie rondes worden alle kaarten weer bij elkaar gedaan en krijg je opnieuw drie rondes. Dit gebeurt totdat er een team gewonnen heeft.

Een ronde verloopt als volgt. De startspeler deelt de kaarten. Een voor een, te beginnen bij de speler die links van de startspeler zit, gooien de spelers een kaart uit hun hand op en voeren de daarbij behorende actie uit. Als een speler een kaart op kán gooien, moet hij dat ook doen, ook als dat betekent dat hij zichzelf of zijn partner van het bord slaat. Als een speler geen kaart op kan gooien, dan levert hij al zijn kaarten in en moet hij op de volgende ronde wachten. Als alle spelers hun kaarten kwijt zijn, wordt de speler links van de huidige speler startspeler en begint een nieuwe ronde.

De acties die bij de kaarten horen zijn als volgt:

Aas: een pion uit een startveld op het bord zetten of een pion een plaats vooruit zetten.
Heer: een pion uit een startveld op het bord zetten.
Vrouw: een pion twaalf plaatsen vooruit zetten.
Boer: een eigen pion met een pion van een andere speler (een teamgenoot of een tegenstander) omruilen. Dit mag alleen als de andere pion niet op een vakje van zijn eigen kleur staat.
Zeven een óf twee pionnen moeten in totaal zeven vakjes vooruit gezet worden.
Vier een pion moet vier vakjes achteruit gezet worden. Het is niet toegestaan de pion achteruit in het eigen honk te plaatsen.
In alle andere gevallen, moet één pion het aantal vakjes dat op de kaart staat vooruit gezet worden.
Wanneer een pion op zijn beginpositie staat, mag hij niet ingehaald en ook niet geslagen worden. Ook mag hij niet (met een boer) worden geruild. Ook de pionnen die zich al in het honk bevinden mogen niet worden ingehaald.

xxdegene die je mist

ik weet het. Ten 1e er staat een uitleg bij.
maar toch zo moet het:
Elke speler krijgt een kaart waarop zijn rol staat: weerwolf, ziener, heks, onschuldig meisje, Cupido, jager, dief of burger. Elke ronde doen de spelers hun ogen dicht, het wordt nacht. Vervolgens opent de ziener zijn ogen en mag een persoon aanwijzen wiens kaart hij mag zien. De spelleider loopt rond, schuift met wat kaarten zodat niemand weet wie er echt gezien is, en laat de kaart zien aan de ziener. De ziener sluit weer zijn ogen en de spelleider vertelt dat de weerwolven nu hun ogen mogen openen. Zij kijken elkaar aan en in stilte wijzen ze een slachtoffer aan dat zij willen verslinden. Het onschuldige meisje mag nu ook haar ogen open doen om mogelijk te zien wie de weerwolven zijn. Opnieuw doet de spelleider bij een paar mensen alsof diens kaartje wordt omgedraaid. De spelleider draait het kaartje van het echte slachtoffer om. De weerwolven sluiten de ogen. Nu laat de spelleider de heks ontwaken, en laat aan de heks zien wie er deze avond zal sterven door toedoen van de weerwolven. De heks heeft nu de mogelijkheid om haar levensdrankje wel of niet te gebruiken om het slachtoffer te redden. Hierna kan de heks nog besluiten om haar doodsdrankje te gebruiken om een andere speler te doden. Hierna sluit de heks weer haar ogen en vertelt de spelleider dat het weer dag is en opent iedereen de ogen. Het slachtoffer is bekend. Vervolgens is het aan de spelers om te bepalen wie zij denken dat een weerwolf onder hen is, om hem vervolgens weg te stemmen en ‘op de brandstapel te gooien’. Iedereen beweert overdag natuurlijk van zichzelf dat hij een burger is. De ziener staat aan de kant van de burgers, het is handig als ziener om ‘zich te ontmaskeren’ als hij een weerwolf heeft gezien. Daarvoor nog niet, want dan wordt hij waarschijnlijk verslonden door de weerwolven. Het is dan natuurlijk aan de rest om te geloven of diegene echt een ziener is of niet.
Als de spelers hebben besloten wie zij denken dat een weerwolf is, wordt hij op de brandstapel gegooid; de desbetreffende speler draait zijn kaart om en laat zien of hij een burger of weerwolf is.
De weerwolven moeten dus alle burgers zien te verslinden zonder ontdekt te worden. De geliefden die door Cupido aangeduid worden moeten het spel samen uitspelen (ongeacht of zij burger of weerwolf zijn!), want als er één sterft, sterft de ander ook uit liefdesverdriet. Dit kan in het uiterste geval ertoe leiden dat de geliefden een derde groep binnen de spelersgroep zijn: als de geliefden een zogenaamd gemengd koppel zijn, één weerwolf en één burger, zullen de geliefden alle andere spelers moeten uitschakelen om te winnen.